Narratorem powieści jest młody Żyd z Saragossy, Aaron Abnarrabí. W rzeczywistości nosił on imię Samuel, takie samo jak jego dziadek, sławny finansista i kupiec — Samuel Abnarrabí. Większość bohaterów powieści wzorowana jest na postaciach historycznych. Wiedzę o nich zaczerpnięto z kronik, źródeł historycznych i opracowań. Krótkie notki biograficzne wybranych postaci znajdzie czytelnik na końcu książki.

   Akcja toczy się w latach 1390–1391 na obszarze Korony Aragonii. Nadchodzi koniec XIV wieku, najbardziej burzliwego stulecia w historii Europy: czasu wojen, zarazy, głodu, upadku rycerstwa i rozłamu w Kościele. Wstrząsana kryzysami Stara Europa, gdzie czarna śmierć zabiła jedną trzecią ludności, przygląda się narodzinom nowej potęgi na wschodzie: Polski.

Część z opisywanych wydarzeń jest dziełem inwencji autora, większość jednak faktycznie miała miejsce, jak choćby wojna Dwóch Piotrów i jej skutki dla Korony Aragonii, pogromy Żydów z 1391 roku, walka pomiędzy Koroną i możnowładczym rodem o zamek Loarre, festyn w Daroce, czy wreszcie pojedynek Zawiszy Czarnego z Juanem de Aragón.  

    To ostatnie wydarzenie wymaga krótkiego komentarza. Nasza historyczna wiedza na ten temat sprowadza się do zaledwie kilku słów napisanych przez Jana Długosza kilkadziesiąt lat później. Nie mamy powodów, by podważać autentyczność samego pojedynku ani to, że odbył się w Perpignan, mieście należącym wówczas do Korony Aragonii. Część historyków podaje jednak w wątpliwość datę zapisaną przez kronikarza. Czytelnik winien zatem mieć świadomość, że czas a przez to i okoliczności opisywanego w powieści pojedynku to licentia poetica.